Wanneer voelde jij je voor het laatst echt levend?

De stille tragedie van een veilig bestaan
Friedrich Nietzsche schreef ooit dat het geheim van een vervuld leven simpel is: “Leef gevaarlijk.”
Niet als uitnodiging tot roekeloze stunts, maar als aansporing om risico te nemen in wat ertoe doet: risico’s nemen in je innerlijke wereld, je relaties, je keuzes, je verlangen.

Niets riskeren is uiteindelijk het meest riskant. Het is leven binnen aangeleerde contouren die niet meer dienen.

We leven in een tijd waarin veiligheid bijna een levensdoel op zich is geworden. Alles moet verzekerd, gedempt, gecontroleerd worden. Ongemak vermijden lijkt het hoogste goed.

Maar die constante bescherming heeft een prijs.
De interne ‘spier’ waarmee we intensiteit verdragen, verzwakt wanneer we hem niet gebruiken. De container waar onze emoties in landen verandert in een broos slangetje dat bij het minste knapt.

En zo sluiten we, in onze poging om veilig te blijven, precies dat uit wat ons wakker maakt, voedt, vervult.

Het echte risico is innerlijk. Het gaat niet over fysieke grenzen opzoeken door extreme doelen in sporten te halen, parachute te springen, of bergen te beklimmen.
Het gaat over emotionele moed:

• een gesprek voeren dat je al jaren ontwijkt,
• een verlangen volgen dat je eng vindt,
• een grens aangeven die je vroeger inslikte,
• jezelf zichtbaar maken in een relatie,
• je hart openen, zelfs als het al eens brak,
• durven hechten, zonder garanties,
• je stem laten klinken terwijl je weet dat je beoordeeld kunt worden,
• je eigen kleur tonen, zelfs als dat weerstand oproept,
• stoppen met jezelf verbergen

Waarom het zo spannend is
De meeste van ons leerden al vroeg dat contact pijn kan doen.
We hebben ervaren dat liefde niet altijd vanzelf kwam, dat volwassenen niet altijd afstemden. Niet omdat ze ons pijn wílden doen, maar omdat zij ook nooit leerden hoe afstemming voelt.


We hebben onszelf vaak gedimd om de ander niet te overweldigen. Loyaal aan de fragiliteit van onze omgeving leerden we dat onze intensiteit ‘te veel’ kan zijn.
Dat we geliefd werden wanneer we ons aanpasten aan de verwachtingen en projecties van de ander. 

De tragedie in het beschermen en ontzien van de ander is het verlies van jezelf. Van liefde. Van intensiteit. Van levensenergie. Van alles dat het volle leven is.
De tragedie is dat levendigheid geïnterpreteerd wordt als spanning die vermeden moet worden. Dat spanning en intensiteit een signaal is om te stoppen en je terug te trekken. 

De weg hieruit is  weer avontuur en levendigheid toelaten in je volwassen leven. Niet terug deinzen als het intern ongemakkelijk voelt.
Want ja, jezelf tonen doet soms pijn.
Grenzen aangeven verschuiven relaties.
Verlangen opent de deur naar teleurstelling.
Liefhebben brengt verlies mee.

We vergeten dat wij mensen gebouwd zijn om met deze intensiteit om te gaan. Ben je vergeten hoe 'messy' en intens het was toen je ter wereld kwam ;-) Je bent gebouwd om met interne druk om te gaan. 

Het begint klein:
een eerlijk gesprek,
een grens,
een keuze die je zenuwachtig maakt,
een adem waarin je besluit aanwezig te zijn in plaats van veilig.


Levendigheid in jezelf voelen is geen gevaar maar een uitnodiging.

Durf; aan de andere kant van die drempel wacht het volle leven.